Cukrzyca – dlaczego jest niebezpieczna?

Cukrzyca to choroba metaboliczna, powodowana niewłaściwym działaniem insuliny. Ten wytwarzany w trzustce hormon odpowiada za utrzymanie prawidłowego poziomu cukru w organizmie – dzięki niemu glukoza jest w stanie wnikać do komórek. W przypadku wystąpienia niedoboru insuliny, zaburzeniu ulega metabolizowanie węglowodanów, tłuszczów oraz białek. Dlaczego cukrzyca jest niebezpieczna dla zdrowia? Jaki poziom cukru jest niebezpieczny dla życia?

Jak objawia się cukrzyca?

Cukrzyca może być wyjątkowo trudna do wykrycia, ponieważ nie daje jednoznacznych objawów. Do najczęściej spotykanych symptomów należy ogólne osłabienie organizmu połączone z początkową utratą wagi oraz uczuciem zmęczenia. Pojawia się częstomocz oraz wzmożone pragnienie, mogą występować stany zapalne skóry oraz drętwienia kończyn. Cukrzyca objawia się także spowolnieniem procesu gojenia ran, pogorszeniem koncentracji, odczuwalnym świądem narządów intymnych oraz pojawieniem się czyraków. Zanim jednak schorzenie całkiem się ujawni, mija zwykle kilka lat. Pacjent nie jest świadomy przyczyn zaburzeń metabolicznych, a także faktu przyspieszenia procesów miażdżycowych oraz zapalnych. Cukrzyca może jednak doprowadzić do wielu groźnych powikłań. Ma silny związek z chorobami stawów, m.in. chorobą Dupuytrena czy tzw. zespołem cieśni nadgarstka. U chorych na cukrzycę zwiększa się także ryzyko występowania osteoporozy – występuje u nich bowiem znacząco zmniejszona gęstość kości.
Czy cukrzyca jest niebezpieczna?

Często spotykanym powikłaniem cukrzycy jest stopa cukrzycowa. Należy ona do przewlekłych następstw typu 1 oraz typu 2 choroby. Przyjmuje formę płytkiego lub głębokiego owrzodzenia skóry, zwykle zlokalizowanego na grzbietowej lub podeszwowej części stopy. Cukrzycy często zmagają się także z nefropatią cukrzycową, czyli przewlekłą chorobą nerek. U chorych na cukrzycę ryzyko uszkodzenia tych organów jest nawet kilkunastokrotnie wyższe. Poważnym problemem jest również neuropatia cukrzycowa – wywoływana dużym stężeniem glukozy we krwi, prowadzącym do zmian w nerwach wywoływanych końcowymi produktami glikacji. Następstwem tego powikłania są demineralizacje osłonek nerwów, a także zmiany we włóknach nerwowych. Chorzy na cukrzycę zmagają się ponadto z retinopatią cukrzycową, czyli patologicznymi zmianami w siatkówce oka. Przyczyną ich zachodzenia jest brak prawidłowego wyrównania metabolicznego organizmu.

Jaki poziom cukru jest niebezpieczny?

Aby przekonać się, jaki poziom cukru we krwi jest niebezpieczny, należy odnieść się do norm występujących u osób zdrowych – w konkretnym przedziale wiekowym. W przypadku dorosłych badanych na czczo, poziom cukru powinien mieścić się w granicach 70 – 99 miligramów na decylitr. W dwie godziny po posiłku, wartość ta nie może przekroczyć 140 mg/dl W przypadku odnotowania innego poziomu podczas badań, wynik prawdopodobnie oznacza cukrzycę. U ludzi po 70. roku życia, pacjentów po zawale serca lub udarze mózgu, a także diabetyków chorujących od ponad 20 lat, norma poziomu cukru wynosi od 80 do 140 mg/dl (na czczo) lub poniżej 180 mg/dl (2 godziny po posiłku).
U dzieci, na czczo prawidłowy poziom cukru wynosi od 70 do 100 mg/dl, a po jedzeniu 70 – 140 mg/dl. W przypadku schorzenia takiego jak cukrzyca niebezpieczny poziom cukru to wartość powyżej 140 – 180 mg/d. Oznacza ona stan hiperglikemii. Jej nagłe wystąpienie może wywołać niewydolność wszystkich organów, uszkodzenie mózgu i śpiączkę, a nawet doprowadzić do śmierci.

Czy cukrzyca w ciąży jest niebezpieczna?

U noworodków naturalnie występuje niski poziom cukru – jest to stan fizjologiczny, który zwykle mija w ciągu paru godzin. Niedocukrzenie grozi natomiast dzieciom z wrodzonymi schorzeniami metabolicznymi, a także noworodkom urodzonym przez matki cierpiące na cukrzycę ciążową. Poziom cukru u kobiety ciężarnej należy regularnie kontrolować. Cukrzyca ciążowa może bowiem występować nawet u kobiet, które wcześniej posiadały unormowany poziom cukru we krwi. Przebiega zwykle bezobjawowo, jednak może być groźna zarówno dla matki, jak i dziecka. Do najpoważniejszych następstw należy ryzyko poronienia, a także wystąpienie różnych wad wrodzonych dziecka. U matki może natomiast nastąpić zakażenie dróg rodnych i układu moczowego. Niekontrolowana cukrzyca ciążowa może też wywołać makrosomię, czyli nadmierny w stosunku do wieku rozwój płodu. Zwiększa to ryzyko wystąpienia u noworodka zespołu niewydolności oddechowej, a także może powodować urazy podczas porodu. Najgroźniejszym powikłaniem jest jednak ryzyko obumarcia płodu w łonie matki. Zbyt wysoki poziom glukozy w okresie płodowym naraża też dziecko na cukrzycę w wieku dorosłymi.

Jak duże jest ryzyko cukrzycy w ciąży?

Cukrzyca ciążowa występuje jedynie u kobiet, które oczekują dziecka. Dotyczy stosunkowo niewielkiego procenta wszystkich ciężarnych, jednak liczba ta z roku na rok wzrasta. Choroba niemal zawsze ujawnia się w okolicach drugiego lub trzeciego trymetru, czyli ok. 24 – 28 tygodnia ciąży. Zwykle ustępuje w czasie połogu, a w ciągu kilku tygodni po porodzie pozom cukru ulega unormowaniu. Za występowanie cukrzycy ciążowej odpowiadają zmiany hormonalne, mające bezpośredni wpływ na wytwarzanie insuliny. Ryzyko zwiększa się, jeżeli u przyszłej matki występuje nadwaga – bardzo często spotykana w pierwszym trymetrze ciąży. Na cukrzycę ciążową częściej zapadają kobiety po 35. roku życia, zwłaszcza jeżeli schorzenie pojawiło się w poprzedniej ciąży lub występowało w rodzinie.

Jak przeciwdziałać cukrzycy?

Podstawą profilaktyki przeciwcukrzycowej jest odpowiednia, zrównoważona dieta – bogata w nieprzetworzoną żywność pochodzenia roślinnego oraz węglowodany złożone. Kluczowe znaczenie ma zwiększona ilość warzyw w planie żywienia, a także umiarkowane spożycie owoców. W codziennej diecie należy ograniczyć tłuszcze pochodzenia zwierzęcego, sól, cukier oraz żywność wysokoprzetworzoną. W profilaktyce przeciwcukrzycowej istotne jest ponadto zachowanie aktywności i sprawności ruchowej. W ten sposób można najlepiej spożytkować pozyskiwaną energię, a cukier nie będzie kumulował się w organizmie.

Zawarte w niniejszym artykule informację są ogólne i pomocnicze, nie powinny stanowić odzwierciedlenia dla każdego pacjenta. Należy bowiem pamiętać, iż każdy przypadek jest nieco inny, dlatego należy interpretować je indywidualnie pod nadzorem wykwalifikowanej kadry medycznej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *